Hans en Marinka staan bij een trap in het bos, ze kijken naar de camera.

Marinka over posttraumatische stressstoornis

Marinka (29) is gepest op de middelbare school. Dat heeft grote invloed op haar leven. Op haar 25e kon ze niet meer verbergen hoe ze zich écht voelde. Haar vader Hans liet zich vanaf dat moment niet meer wegsturen. Ook al zat Marinka in die tijd lang niet altijd op zijn vragen te wachten.  

Hans: “Ik heb de indruk dat het momenteel goed met je gaat. Maar als ik je zie, kijk ik nog steeds eerst naar je ogen. Dan zie ik het meteen als het niet goed met je gaat.”

Marinka: “En je vraagt altijd hoe het écht met me gaat. We praten nu heel open over mijn depressie en posttraumatische stressstoornis (PTSS). Maar dat heeft best even geduurd hè? Het is zo’n vier jaar geleden dat mijn man jou en mama belde om te laten weten dat het niet goed met me ging. Eigenlijk voelde ik mij toen al heel lang niet oké…” 

"Ik hield het geheim. Ik schaamde me. En ik was bang dat ik het ‘label’ zou krijgen dat ik gek ben.”
Lees meer over fabels en feiten

Schaamte

Na de pesterijen op de middelbare school heeft Marinka jarenlang last van angst, paniek en depressie. Marinka: “Vooral bij veranderingen of nieuwe dingen in mijn leven. Het was zo erg dat ik mezelf beschadigde. Maar ik hield het geheim. Ik schaamde me. En ik was bang dat ik het ‘label’ zou krijgen dat ik gek ben.”

Marinka en Hans lopen al pratend door een groene omgeving.

Hans: “Je moeder en ik wisten wel dat je gepest werd, daarvoor zijn we destijds ook op school geweest. Maar we dachten dat we het pesten de kop in hadden weten te drukken. Toen je eenmaal geslaagd was en van school ging, dachten we dat het was overgewaaid. We hebben ons nooit gerealiseerd dat het zo slecht met je ging.”

Keerpunt

Toen Marinka moeder werd, kwam alles van vroeger weer naar boven. Er veranderde zoveel in haar leven. Marinka: “Ik dacht: ‘Nu heb ik zelf een kind, hoe ga ik dat aanpakken?’, ‘Wat als zij ook zo gepest wordt?’. Ik ging mezelf weer beschadigen. Mijn man ontdekte dat. Ik ben blij dat hij jullie toen heeft gebeld, ik zou het jullie nog steeds niet zelf durven vertellen.”

Hans: “Je moeder en ik zagen iemand die heel depressief was. Je wilde helemaal niks doen. We wisten dat het geen zin had om allerlei oplossingen bij je aan te dragen. Daar had je op dat moment geen energie voor. Dus dat deden we niet. Dat voelde soms best machteloos. Maar we waren blij dat je ons eindelijk liet zien hoe slecht het echt met je ging. Want alleen dan konden we je helpen.”

"Als ik er achteraf op terugkijk, had ik het nodig dat iemand aan me vroeg wat ik nodig had. Ook al had ik daar zelf nog geen antwoord op."
Bekijk alle gesprekstips

Aandacht

Hans en zijn vrouw bleven naar Marinka toegaan om te vragen hoe het met haar was en wat ze konden doen om haar te helpen. Hans: “We vonden het belangrijk dat je je eigen keuzes maakte.”

Marinka: “Soms dacht ik weleens ‘Oh daar komt hij weer, we zullen het er wel weer over gaan hebben. Dan moet ik mijn antwoord klaar hebben, daar heb ik nu echt geen zin in.’ Maar als ik er achteraf op terugkijk, had ik het nodig dat iemand aan me vroeg wat ik nodig had. Ook al had ik daar zelf nog geen antwoord op.” 

Hans: “Ja, ik denk dat het vooral belangrijk is om te laten weten dat je er voor iemand bent. Weet je nog dat ik in die periode wat vaker thuiswerkte? Dan kon je naar ons toekomen, en had je gezelschap. Dan konden we er gewoon voor je zijn, zonder veel te hoeven zeggen.” 

Marinka: “Ja, dat was fijn.” 

Tijd

Marinka tilt nu niet meer zo zwaar aan wat anderen denken. “Dat leerde ik in therapie. Niemand zal willen toegeven dat het slecht gaat. Ik wilde dat eerst ook niet. Maar door het toe te geven en er eerlijk over te zijn, zorg je dat het beter wordt. Anderen weten nu veel beter wat ik nodig heb en hoe ze mij dus kunnen helpen.”

Hans: “Dat kost echt tijd. Gedurende die periode dacht ik echt weleens, is het dan nog niet over? Maar dat kán ook niet anders. Gun elkaar die tijd.” 

Vanuit de deuropening zie je een gezin aan tafel zitten voor het avondeten: moeder, een tienerzoon en vader. De moeder en zoon kijken bezorgd naar de vader, de zoon heeft zijn liefdevol hand op zijn vaders hand.

Wil jij ook net als Marinka en Hans het gesprek aangaan over psychische klachten?

Bekijk dan de gesprekstips

Een oudere man met warrig haar en grijze bakkenbaarden staat in een boomrijke omgeving en kijkt in de camera

'Door mijn tekeningen vond ik uiteindelijk de moed om mijn verhaal te vertellen.'

Bert over PTSS

Groen spreekwolkje met de tekst 'Trauma- en stressgerelateerde stoornissen' in witte letters

Alles over trauma- en stressgerelateerde stoornissen

Lees meer over de aandoening en signalen