Eva-Louise en Thea staan stil in het bos, ze kijken elkaar aan terwijl ze met elkaar praten

Eva-Louise over Asperger

Eva-Louise Bakker (42) kampt vanaf de pubertijd met psychische klachten. Pas op haar 29e werd de diagnose Asperger gesteld. Haar moeder Thea vond het lastig om dit te accepteren.

Toen de diagnose Asperger werd gesteld, was Eva-Louise in een jubelstemming, haar moeder moest wennen. Thea: “Ja, ik dacht ‘ze kunnen wel zoveel zeggen’. Jij bent gewoon mijn dochter die tegen moeilijkheden aanloopt.”  

Eva-Louise: “Ik merkte die weerstand wel bij jou. Ik was juist heel blij met de diagnose. Ook ík voelde me nog steeds precies dezelfde als vóór mijn diagnose, maar ik kon nu veel beter begrijpen waar ik tegenaan liep.”

"Mensen mogen mij alles vragen. Ook stomme vragen, zoals ‘Oh, kan jij dat dan ook met die lucifers, net zoals Rain Man?’ of ‘Oh maar dan kun jij zeker niet invoelen of niet flexibel zijn?’"
Lees meer over fabels en feiten

Sleutel

Eva-Louise accepteerde dat haar moeder langer de tijd nodig had om aan de diagnose te wennen. Ondertussen probeerde ze haar bekender te maken met Asperger. Eva-Louise: “Ik betrok je zoveel mogelijk bij wat ik voelde en wat ik ontdekte na de diagnose. Op die manier hoopte ik dat het bij jou ook herkenning op zou roepen."

Eva-Louise: "Voor mij was het zó’n openbaring. De diagnose voelde als een soort sleutel. Ik kon gaan ontdekken van welke stukjes ik last had en hoe ik er het beste mee kon omgaan. En het was  een verklaring voor veel dingen. Als ik vroeger had geweten wat er achter zat, had ik gerichter hulp kunnen zoeken. En had ik het mezelf misschien minder kwalijk genomen dat het me bijvoorbeeld niet gelukt is om mijn middelbare school af te maken. Ik was ook opgelucht. Ik was helemaal niet zwakker dan anderen, het werkte bij mij gewoon allemaal net even anders!”

Begrip

Eva-Louise en Thea zitten aan de uiteinden van een betonnen bankje, ze kijken elkaar aan terwijl ze met elkaar praten

Doordat Eva-Louise erover praatte, leidde dat bij haar moeder tot meer begrip. Dit droeg bij aan acceptatie. Thea: “Ik had al die tijd geen moment aan Asperger gedacht. Jij was altijd heel ondernemend en had veel dromen. Dat paste niet bij het beeld dat ik had van autisme. Toen ik meer over autisme en Asperger te weten kwam, vielen voor mij ook wat kwartjes.”

Eva-Louise: “Daarom vind ik het zo belangrijk dat anderen meer over Asperger te weten komen.”

Vraag me álles

Eva-Louise wil dat mensen haar alles durven vragen over Asperger. Eva-Louise: “Mensen mogen mij alles vragen. Ook stomme vragen, zoals ‘Oh, kan jij dat dan ook met die lucifers, net zoals Rain Man?’ of ‘Oh maar dan kun jij zeker niet invoelen of niet flexibel zijn?’ Dat geeft mij tenminste de mogelijkheid om het uit te leggen en vooroordelen te weerleggen. Je wordt zo vaak onderschat en overschat.” 

Thea: “Ik heb je vroeger ook best onderschat he? Ik was een overbezorgde moeder.”

Eva-Louise: “Ja, ik weet nog precies waar we liepen toen ik je vroeg om je minder met me te bemoeien. Ik had soms echt het gevoel dat ik niet de kans kreeg om zelf na te denken of dingen zelf te doen. Ik heb nog jarenlang aversie gehad om iets op een briefje te schrijven om iets te onthouden. Want jij riep altijd tegen me: ‘schrijf het dan op een briefje’.”

"Het is niet altijd makkelijk geweest. Maar doordat we er met elkaar over zijn blijven praten, hebben we er samen onze weg in gevonden." 
Bekijk alle gesprekstips

Loslaten

Thea heeft het nooit makkelijk gevonden om haar dochter los te laten. Thea: “Ik wilde als moeder dat het goed met je ging. En als dat dan kan met zo’n briefje … Maar aan de andere kant wilde ik je ook de kans geven om dingen zelf te ontdekken. Dus ik heb geprobeerd je wat ruimte te geven. Soms heb ik met verwondering en bewondering gekeken welke stappen je zette.”

“En ik heb je tussendoor gewoon een paar keer herinnerd”, zegt Eva-Louise lachend. “Toen ik de ruimte kreeg om dingen in mijn eigen tempo te doen, kon ik tenminste om hulp vragen als dat nodig was. Maar ik snap dat dit best een struggle was hoor. Nu in het contact met mijn oudste zoon die autisme heeft, worstel ik daar zelf ook mee. Wanneer grijp je in en wanneer niet?”

Aandacht

Thea: “Ik denk dat het altijd belangrijk is dat je laat weten dat je er voor diegene wilt zijn. Met wat voor psychische klachten iemand ook kampt. En dat je het aangeeft als je het gevoel hebt dat er iets is. Bijvoorbeeld door te zeggen: ‘Ik heb het gevoel dat het niet goed met je gaat of ik zie dat er dingen mislopen, kan ik je helpen?’ Als het antwoord is: ‘Nu niet, laat me even, ik kom zo zelf wel’, dan is dat ook goed.”

Eva-Louise: “Ja en dat je eerlijk tegen elkaar bent.” 

Thea: “Absoluut! Het is niet altijd makkelijk geweest. Maar doordat we er met elkaar over zijn blijven praten, hebben we er samen onze weg in gevonden.”

Vanuit de deuropening zie je een gezin aan tafel zitten voor het avondeten: moeder, een tienerzoon en vader. De moeder en zoon kijken bezorgd naar de vader, de zoon heeft zijn liefdevol hand op zijn vaders hand.

Wil jij ook net als Eva-Louise en Thea het gesprek aangaan over psychische klachten?

Bekijk dan de gesprekstips

Een foto van een vrouw met lang bruin haar die lachend in de camera kijkt en op de achtergrond een huiskamer met lamp en een blauw spreekwolkje in de linkeronderhoek met de witte tekst 'Hey'.

'Erover praten leidt juist tot meer begrip en het helpt om mijn gedachtes te ordenen.'

Noortje over depressie

Roze spreekwolkje met de tekst 'Autismespectrumstoornissen' in witte letters

Alles over autismespectrumstoornissen

Lees meer over de aandoening en signalen