Het verhaal van Marjolijn

Op haar 22e begon het met een plotselinge angst voor drukke perrons en volle treinen. En op haar dieptepunt was Marjolijn zo angstig dat ze vaak helemaal niet meer naar buiten durfde. Gelukkig heeft ze haar leven weer op de rit en reist ze voor haar cabaretvoorstelling ‘Ik zie de bui al hangen’ zelfs door het hele land.

Marjolijn draagt haar angst altijd bij zich. Maar inmiddels is dat oké: “Ik zocht veel te lang geen hulp en hield mijn angsten geheim. Ik dacht dat ik gewoon geen sterk karakter had. Mijn schaamte daarvoor was enorm. Totdat ik steeds meer colleges ging missen aan de UvA en wel professionele hulp moest zoeken. Toen de diagnose agorafobie werd gesteld, was ik opgelucht. Het voelde als erkenning.”

'Ineens stellen anderen zich ook kwetsbaar op'

Toen Marjolijn eenmaal open durfde te zijn over haar angststoornis, merkte ze dat haar vriendschappen zich juist verdiepten. "Door mijn openheid stelden anderen zich ineens ook veel kwetsbaarder op. Eigenlijk heb ik nooit veroordeling gevoeld, terwijl angst voor veroordeling juist de reden was dat ik het uitstelde.”

Tips van Marjolijn

Als je zelf een angststoornis hebt:

Doe het op de manier die bij jou past.

Deel je verhaal met vrienden, familie, of een professional: het scheelt de helft als je jouw verhaal kunt delen.

Als je iemand kent met een angststoornis:

Stel geïnteresseerde vragen en geef niet meteen tips. “Als ik tips krijg van iemand die zelf geen angst heeft, voelt het alsof ik de symptomen/klachten in eigen hand heb, en dat ik alleen maar de tips hoef op te volgen. Maar dat is niet zo. Het is en blijft een ziekte. Goedbedoelde tips geven mij juist een schuldgevoel.”

Benieuwd hoe je een angststoornis bespreekbaar maakt? Bekijk hier alle tips.

'Zelfs bij de kapper zitten maakt me benauwd'

“Ik durfde op een gegeven moment de trein niet meer in. Ik kreeg hartkloppingen, ging zweten en raakte in paniek. Soms liet ik een drukke trein voorbij gaan, soms zelfs meerdere. Vanaf dat moment ontwikkelde ik angsten voor allerlei plekken en situaties waarbij ik het gevoel had niet gemakkelijk weg te kunnen. Op zaterdag ging ik niet meer naar de supermarkt. Een jazzfestival vermeed ik. Zelfs op de stoel zitten bij de kapster gaf mij een benauwd gevoel.”

'Ook mét angst kun je leven'

De beperkingen die haar angststoornis met zich meebrengt, vind Marjolijn het moeilijkst: "Vliegen durf ik nog steeds niet en ik zorg er altijd voor dat ik een wc heb in mijn kleedkamer als ik een theatervoorstelling heb. Vroeger dacht ik dat ik eerst beter moest zijn voordat ik kon leven, maar nu weet ik dat je mét angst ook kunt leven", legt ze uit. Toch is haar schaamte er nog steeds: "Niemand wil toch bang zijn? Om het stigma te doorbreken is begrip zó belangrijk."

Illustratie van een geborduurde spreekwolk met het woord 'Agorafoob' erin

Marjolijn's agorafobie en paniekstoornis

Agorafobie ken je misschien als pleinvrees. Als je hier last van hebt, vermijd je plekken als drukke winkels of openbaar vervoer omdat die voor een paniekaanval kunnen zorgen. Tijdens zo’n aanval kun je plotseling erg bang zijn, zweten en hartkloppingen hebben. Het kan zelfs voelen alsof je een hartaanval hebt.

Heb je een paniekstoornis? Dan kunnen meer situaties tot een paniekaanval leiden. Bijvoorbeeld boodschappen halen in de supermarkt of een moeilijk gesprek op je werk.