Het verhaal van Luthina

Als je Luthina over een plein ziet lopen, zou je niet zeggen dat ze zich erg nerveus voelt. Toch maakt ze zich de hele tijd zorgen om wat anderen over haar denken en denkt dat iedereen haar na kijkt. Gedachten die een groot effect hebben op haar sociale leven. Gelukkig gaat het beter sinds ze om hulp heeft gevraagd.

"Op een gegeven moment heb ik de problemen met mijn ouders besproken. We zijn naar de huisarts gegaan, die me doorverwees naar een psycholoog", vertelt Luthina. Na een paar sessies bij de psycholoog kregen haar problemen een naam: sociale angststoornis. "Ik ben erg blij dat ik om hulp heb gevraagd. Vroeger ontweek ik moeilijke situaties, terwijl ik nu stapje voor stapje mezelf probeer uit te dagen. Gemakkelijk is het niet hoor!"

‘Ik durf nu naar de dokter of tandarts te bellen’

De eerste keer dat ze een supermarktmedewerker aansprak om te vragen waar een product lag, was Luthina heel nerveus. "Ik had vooraf geoefend en herhaalde de vraag onderweg in mijn hoofd. Inmiddels heb ik het zo vaak gedaan dat ik het niet meer eng vind. Ook durf ik naar de dokter of tandarts te bellen voor een afspraak." En als ze problemen tegenkomt? "Door te praten met mijn moeder of de therapeut leerde ik de dingen waar ik tegenop zie achteraf erg mee blijken te vallen. Toen ik laatst opzag tegen een nieuwe therapie, zei mijn moeder: je bent er voor jezelf, het maakt niet uit wat anderen denken."

Tips van Luthina

Als je zelf een angststoornis hebt:

Vind je het moeilijk om een bepaalde vraag te stellen? Oefen hem van tevoren in je hoofd.

Het is niet goed om al je problemen en gevoelens binnen te houden. Het geeft een rotgevoel en lost je probleem niet op.

Als je iemand kent met een angststoornis:

Als je iemand kent die ook een angststoornis hebt, dan help je diegene heel erg als je begrip toont. Stel vragen als dingen onduidelijk zijn.

Benieuwd hoe je een angststoornis bespreekbaar maakt? Bekijk hier alle tips.

‘Ik vond het doodeng om een gesprek te beginnen’

"Doordat ik een sociale angststoornis heb, ben ik me heel bewust van wat anderen van mij kunnen denken. Ik heb weinig sociale contacten en ga vooral om met mijn familie. De vriendschappen die ik had zijn verwaterd. Ik vraag me af of ze wel op mij zitten te wachten als ik een berichtje stuur", legt Luthina uit. "Eigenlijk ben ik altijd al verlegen geweest. Op de basisschool voelde ik me buitengesloten en anders". Toen Luthina ouder werd, werd haar onzekerheid ook erger. "In de klas op de middelbare school durfde ik mijn hand niet op te steken als ik een vraag had. Ook vond ik het doodeng om een gesprek te beginnen. Als ik aan die periode terugdenk, dan vraag ik me af hoe ik dat vol heb gehouden; ik ging bijna elke dag met buikpijn naar school."

Illustratie van een geborduurde spreekwolk met het woord 'Anthropofoob' erin

Luthina's anthropofobie

Als je last hebt van anthropofobie lijk je erg verlegen. Door deze sociale angststoornis kun je bang zijn dat anderen je raar vinden. Je kunt zelfs bang zijn voor je eigen reacties in sociale situaties, zoals blozen of trillen. Hierdoor probeer je deze situaties zo veel mogelijk te vermijden.