Het verhaal van Emmi

Emmi kreeg op haar 17e voor het eerst een paniekaanval. Het was midden in de nacht en ze wist niet wat haar overkwam: zweten, hartbonzen, misselijkheid. Na die eerste aanval volgden er meer en uiteindelijk ontwikkelde Emmi een voortdurend gevoel van angst. Het beïnvloedt haar leven enorm. En hoewel ze zich er lang voor heeft geschaamd, weet ze dat erover praten helpt. Emmi: “Het is fijn om mijn gedrag te kunnen verduidelijken.”

“Als ik een boek las over een meisje met een eetstoornis, dacht ik ‘Wat als mij dat overkomt?’ of als ik een televisieprogramma keek dat ging over mensen in geldnood, raakte ik in paniek", vertelt Emmi. Na een half jaar had ze zoveel stress dat ze ook lichamelijke klachten kreeg. "Ik zorgde slecht voor mezelf en viel flauw. Dat was het moment dat ik professionele hulp zocht. Toen de psycholoog een gegeneraliseerde angststoornis vaststelde, was ik opgelucht. Ik had me niet aangesteld.”

'Het is lastig dat mijn angststoornis niet zichtbaar is'

Emmi heeft zich lang geschaamd, maar ze besefte ook dat openheid over haar stoornis, juist begrip kon opleveren. “Ik vertelde mijn verhaal al snel aan de mensen die dichtbij mij stonden. Door over mijn stoornis te vertellen, kan ik mijn gedrag duidelijk maken. Bijvoorbeeld waarom ik niet mee kan naar de kroeg. Ik kies zelf hoeveel ik vertel", legt Emmi uit. Maar, ze blijft het lastig vinden dat haar angststoornis niet zichtbaar is: "Als je er goed uit ziet, denken mensen al snel dat het beter met je gaat. Dat vind ik nog steeds lastig.”

Tips van Emmi

Als je zelf een angststoornis hebt:

Begin bij het begin. Leg de lat niet te hoog voor jezelf. Je hoeft niemand iets te bewijzen, ook jezelf niet.

Schrijf iedere dag of iedere week dingen op die voor jou haalbaar zijn en een overwinning op kunnen leveren.

Vergelijk jezelf niet met anderen, het gaat om jou.

Als je iemand kent met een angststoornis:

Vermijd goedbedoelde adviezen zoals ‘Kijk eens naar wat je wél hebt’ of opmerkingen zoals ‘Het kan altijd erger, je bent er tenminste nog’.

Benieuwd hoe je een angststoornis bespreekbaar maakt? Bekijk hier alle tips.

'Ik prijs de kleine overwinningen'

Emmi's drukke sociale leven, ziet er nu anders uit: “Ik spreek veel minder af met vrienden, ga niet naar school en kan mijn hobby’s niet uitvoeren”, vertelt Emmi. “Mijn leven is gericht op mijn klachten, mijn herstel en de kleine dingen in het leven, zoals een wandeling in de zon. Die kleine dingen zijn namelijk niet meer zo vanzelfsprekend als er altijd prikkels of situaties zijn die je angst aan kunnen wakkeren. Ik ben er nog lang niet, maar ik prijs de kleine overwinningen.”

Illustratie van een geborduurde spreekwolk met het woord 'Anxietas' erin

Emmi's anxietas

Of het nu gaat om je eigen veiligheid of gezondheid, of om die van een ander: als je last hebt van anxietas ben je erg bezorgd en angstig over alles wat mis kan gaan. Je kunt dan nachtenlang piekeren over iets. Daarom heet ook wel een piekerstoornis of gegeneraliseerde angststoornis.